و « فناء » در لغت فضاء در خانه است ؛ يعنى بنده تو و مسكين تو و درويش تو و محتاج تو بر درگاه تو ، منتظر رحمت تست و چشم عفو و احسان از تو دارد و هر كه اين كلمات را از روى اخلاص بگويد البته اثر مىكند و هر حاجت كه دارد بر مىآيد . و ايضا در فصول المهمة « 1 » مسطور است به سند صحيح كه چون عبد الملك مروان متصدى امر خلافت شد و نوشت به حجّاج كه زنهار از كشتن بنى عبد المطلب ، بپرهيز و مرتكب قتل ايشان مشو كه آل ابو سفيان به جهت ارتكاب اين امر مستأصل شدند و در اندك زمان از ايشان نام و نشان نماند و بايد كه من بعد به آنچه امر نموده‌ام قيام نمائى و از قتل ايشان محترز باشى و اين راز را پنهان دارى و نوشته را در خفيه چنان كه هيچ‌كس نفهميد به حجّاج فرستاد . مقارن آن ، حضرت امام عليه السّلام بىفاصله به عبد الملك نوشت و فرستاد كه مضمونش آن بود كه آنچه به حجّاج نوشتى حق تعالى به بركت آن عمل بر عمر و دولت تو افزود و چون عبد الملك نوشته آن حضرت را مطالعه نمود دانست كه تاريخش با تاريخ نوشته او موافق است بغايت خوش‌حال و فرحناك شد و با همان غلام يك خروار درهم و كسوت فاخر به خدمت امام عليه السّلام ارسال داشت . و ايضا در همان كتاب « 2 » از امام محمد باقر عليه السّلام نقل نموده كه فرمود : پدرم مرا وصيت نموده فرمود كه با پنج كس صحبت مدار و حرف مزن و رفاقت مكن . گفت : فداى تو شوم آن پنج كس كدامند ؟ فرمود كه فاسق و بخيل و دروغگو و احمق و قطع كنندهء رحم ؛ چه فاسق تو را به يك خوردن بلكه كمتر از آن مىفروشد . گفتم : كمتر از خوردن چه باشد ؟ فرمود كه به طمع آنكه به او برسد مأكولى و نيابد ؛ و بخيل از تو قطع مىكند چيزى را كه به آن از همه چيز محتاج‌تر باشى ؛ و دروغگو مثل سراب است كه دور مىسازد از تو نزديك را ؛ و نزديك مىسازد به تو دور را و احمق

--> ( 1 ) . فصول المهمّه ص 203 و 204 . ( 2 ) . كشف الغمّه ج 2 ، ص 293 .